Abbas Kiarostami

عباس کیارستمی کارگردان، فیلمنامه‌نویس، شاعر و عکاس ایرانی بود که به طور گسترده‌ای یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های سینمای جهان شناخته می‌شود. در طول شغلی نزدیک به پنج دهه، او بیش از چهل فیلم، از جمله فیلم‌های کوتاه و مستند ساخت. او برای سه‌گانه کوکر (۱۹۸۷–۱۹۹۴)، کلوزآپ (۱۹۹۰)، طعم گیلاس (۱۹۹۷) که نخل طلای کن را دریافت کرد، و باد ما را با خود خواهد برد (۱۹۹۹) شهرت جهانی کسب کرد. آثار بعدی او، گواهی‌نامه (۲۰۱۰) و مثل کسی که عاشق است (۲۰۱۲)، در ایتالیا و ژاپن فیلمبرداری شدند و اولین فیلم‌های او در خارج از ایران بودند. فیلم‌های کیارستمی در نظرسنجی بی‌بی‌سی کالچر در سال ۲۰۱۸ در میان ۱۰۰ فیلم خارجی برتر قرار گرفتند و کلوزآپ در نظرسنجی سایت اند ساوند در سال ۲۰۱۲ در میان ۵۰ فیلم برتر تاریخ سینما جای گرفت. او به عنوان استاد سینمای موج نوی ایران، شناخته شده برای سبک شاعرانه و فلسفی او که داستان و مستند را در هم می‌آمیزد، محسوب می‌شود.

آثار کیارستمی اغلب شامل قهرمانان کودک، محیط‌های روستایی و گفتگوهای درون ماشین با دوربین ثابت بود. شعر فارسی در دیالوگ‌ها و مضامین او نفوذ کرده بود و به زندگی، مرگ، تغییر و استمرار می‌پرداخت. او همچنین به عنوان عکاس و شاعر کار می‌کرد و چندین مجموعه منتشر کرد. کیارستمی در ۴ ژوئیه ۲۰۱۶ در پاریس در سن ۷۶ سالگی درگذشت و میراثی عمیق از خود به جا گذاشت که همچنان الهام‌بخش فیلمسازان در سراسر جهان است. [تعديل]

کیارستمی در سال ۱۹۴۰ در تهران متولد شد و در خانواده‌ای طبقه متوسط رشد کرد. از سنین جوانی، او به هنر، نقاشی و طراحی علاقه نشان داد. او در دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران، نقاشی و طراحی گرافیک خواند و در دهه ۱۹۶۰ فارغ‌التحصیل شد. در حالی که هنوز دانشجو بود، در تبلیغات شروع به کار کرد، پوستر طراحی می‌کرد و آگهی‌های تلویزیونی برای تلویزیون ایران می‌ساخت. او همچنین کتاب‌های کودکان را تصویرگری می‌کرد و تیتراژ فیلم طراحی می‌کرد که مهارت‌های داستان‌گویی بصری او را تقویت کرد.

در سال ۱۹۶۹، کیارستمی برای تأسیس بخش سینمایی در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان (کانون) در تهران دعوت شد. این فرصت ورود رسمی او به فیلمسازی را رقم زد. اولین فیلم کوتاه او، نان و کوچه (۱۹۷۰)، ترس یک پسر جوان از سگ را به تصویر می‌کشید و به دلیل سادگی و بینش خود در مورد دوران کودکی بلافاصله جذاب بود. او با فیلم‌های کوتاه دیگری مانند «هم می‌توانم» و «رنگ‌ها» این روند را ادامه داد که مضامین دوران کودکی و اخلاق را بیشتر مورد بررسی قرار دادند. این آثار اولیه که برای مخاطبان جوان ساخته شده بودند، سبک انسان‌گرایانه و مشاهده‌ای را که حرفه او را تعریف می‌کرد، نشان می‌دادند. [تعديل]

موفقیت کیارستمی با مسافر (۱۹۷۴)، داستانی غم‌انگیز از بلوغ درباره پسری جوان که مصمم به دیدن مسابقه فوتبال است، حاصل شد. این فیلم، همراه با گزارش (۱۹۷۷)، او را به عنوان یک صدای مهم در سینمای ایران معرفی کرد. با این حال، این سه‌گانه کوکر بود که شهرت جهانی را برای او به ارمغان آورد. خانه دوست کجاست؟ (۱۹۸۷)، زندگی و دیگر هیچ... (۱۹۹۲) و زیر درختان زیتون (۱۹۹۴) همگی در روستای کوکر اتفاق افتادند و داستان و واقع‌گرایی مستندگونه را در هم آمیختند. این فیلم‌ها که به خاطر انسان‌گرایی و نوآوری فرمی‌شان مورد تحسین قرار گرفتند، در جشنواره‌های بزرگ در سراسر جهان به نمایش درآمدند.

در سال ۱۹۹۷، طعم گیلاس نخل طلای کن را دریافت کرد و کیارستمی را به اولین فیلمساز ایرانی تبدیل کرد که این افتخار را کسب کرد. این فیلم که درباره مردی در حال تأمل بر خودکشی است، به دلیل عمق فلسفی و رویکرد مینیمالیستی‌اش مورد تحسین قرار گرفت. او با کلوزآپ (۱۹۹۰)، یک فیلم مستند-دراماتیک درباره مردی که خود را به جای یک کارگردان مشهور جا می‌زند، و باد ما را با خود خواهد برد (۱۹۹۹) که جایزه هیئت داوران جشنواره ونیز را دریافت کرد، مرزها را جابجا کرد. در دهه ۲۰۰۰، او با ده (۲۰۰۲) و آفریقای ای‌بی‌سی (۲۰۰۱) به فیلمسازی دیجیتال روی آورد. دوران بین‌المللی او با گواهی‌نامه (۲۰۱۰) با بازی ژولیت بینوش، و مثل کسی که عاشق است (۲۰۱۲) که در ژاپن فیلمبرداری شد، آغاز شد. در زمان مرگش، او در حال آماده‌سازی فیلمی در چین بود و اثر پس از مرگ او، ۲۴ فریم، در سال ۲۰۱۷ در کن به نمایش درآمد. [تعديل]

کیارستمی به عنوان یک چهره متفکر و روشنفکر، هم در ایران و هم در سطح بین‌المللی تلقی می‌شد. او به خاطر رفتار آرام و رویکرد فلسفی‌اش به سینما شناخته شده بود. منتقدان توانایی او را در یافتن معنای عمیق در زندگی روزمره ستایش می‌کردند و فیلم‌های او اغلب به عنوان «شاعرانه» و «تأمل‌برانگیز» توصیف می‌شدند. او چهره‌ای کلیدی در موج نوی ایران بود که سینمای ایران را به توجه جهانی رساند. طرفداران از سبک بصری منحصر به فرد او، که با نماهای بلند، دوربین‌های ثابت و تمرکز بر مناظر مشخص می‌شد، قدردانی می‌کردند. او همچنین به خاطر تدریسش مورد احترام بود و به بسیاری از فیلمسازان جوان راهنمایی کرده بود. تصویر عمومی کیارستمی به عنوان یک هنرمند استاد بود که فروتن و وقف حرفه خود باقی ماند. [تعديل]

Abbas Kiarostami commanded a global audience that extended far beyond the borders of his native Iran, establishing a legacy defined by critical reverence rather than mass-market ubiquity. His enduring influence is quantified in the iFANN Global Fame Rankings, which place him as the 17th most famous person from Iran, a standing he has maintained steadily since the previous measurement cycle. This specific positioning reflects a consistent level of international attention tracked across media coverage and consumption signals worldwide, underscoring his status as a pivotal figure in world cinema. While his work resonates deeply with cinephiles and scholars, his fanbase lacks a formal organizational structure or a distinct collective name. Unlike modern celebrities who cultivate organized communities, Kiarostami's admirers are primarily film students, academics, and critics who engage with his output through curated retrospectives and academic study rather than grassroots campaigns. He remained famously private throughout his life, rarely engaging with red-carpet culture or direct fan interactions, which further insulated his legend from the mechanics of traditional celebrity worship. The absence of an official fandom name mirrors his own artistic philosophy: a focus on the work itself over the personality of the creator. Today, his reputation rests on the quiet authority of films like Close-Up and Taste of Cherry, preserved in institutional archives and streaming collections rather than social media trends.[تعديل]

Kiarostami was a prolific poet whose collections often mirrored the themes of nature and mortality found in his films. A keen photographer, he exhibited works internationally that frequently focused on trees and snow. He was known for employing non-professional actors to achieve naturalistic performances and occasionally utilized a single camera setup for entire productions, such as Ten. Beyond his directorial duties, he directed a music video for the Italian singer Gianni Morandi. A central legend surrounding his career involves the film Close-Up, which blurs the line between fiction and reality by reenacting the true story of Hossain Sabzian impersonating Mohsen Makhmalbaf. This meta-cinematic approach became a defining moment where ordinary people demonstrated dramatic power equal to professional performers. Another iconic chapter occurred when Taste of Cherry won the Palme d'Or at Cannes in 1997, a victory that brought Iranian cinema to the forefront of global consciousness after years of isolation. Following his death in 2016, the film industry mourned the loss of a master who continued creating until age 76, leaving behind a body of work celebrated for its humanist gaze and refusal to seek fame.[تعديل]

کیارستمی از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۸۲ با پروین امیرقلی ازدواج کرده بود. این زوج دو فرزند داشتند، از جمله پسری به نام احمد کیارستمی که بعدها خود فیلمساز شد. جزئیات مربوط به فرزند دیگرش کم است، زیرا کیارستمی زندگی شخصی خود را خصوصی نگه می‌داشت. پس از طلاق، او دوباره ازدواج نکرد. او بیشتر عمر خود را در تهران گذراند، اما سال‌های پایانی خود را برای درمان پزشکی در پاریس سپری کرد. او اغلب در مورد اهمیت خانواده در فیلم‌هایش صحبت می‌کرد، اگرچه به ندرت خانواده خود را به طور عمومی مورد بحث قرار می‌داد. پسرش احمد او را در چندین پروژه، از جمله ۲۴ فریم که پس از مرگش تکمیل شد، همراهی کرد. [تعديل]

ارتبط كيارستمي بالمعهد الفكري لتنمية الأطفال والشباب (كانون)، حيث أسس قسم الأفلام. تعاون مع ممثلين مثل بهروز وثوقي، الذي ظهر في فيلم "طعم الكرز"، وجولييت بينوش، التي لعبت دور البطولة في فيلم "نسخة طبق الأصل". كما عمل مع مخرجي الموجة الجديدة الإيرانية، بمن فيهم محسن مخملباف، الذي ظهر في فيلم "كلوز أب". أثرت أعمال كيارستمي على العديد من المخرجين الدوليين، بمن فيهم جان لوك غودار وأكيرا كوروساوا، اللذين أثنيا على أفلامه. درّس في الجامعات وورش العمل، موجهاً جيلاً من صانعي الأفلام الإيرانيين. [تعديل]

تزوج كيارستمي من بارفين أمير غولي عام 1969. أنجب الزوجان طفلين معًا. استمر زواجهما حتى عام 1982، عندما طلقا. بعد الطلاق، ظل كيارستمي أعزب ولم يتزوج مرة أخرى. حافظ على حياته الشخصية بعيدًا عن الأضواء، ولا توجد سجلات لأي علاقات أخرى مهمة. عُرف بتفانيه في عمله، وغالبًا ما عكست أفلامه موضوعات الاتصال البشري، لكنه نادرًا ما ناقش حياته العاطفية الخاصة في المقابلات. وقت وفاته، كان أعزب. [تعديل]

Official statements released by his family and confirmed by French medical authorities identified a heart attack as the immediate cause of death following treatment for pneumonia. Abbas Kiarostami passed away on July 4, 2016, at the Necker-Enfants Malades Hospital in Paris, France, where he had been hospitalized for several days due to respiratory complications. The reaction to his passing was immediate and global, characterized by tributes from major cinema institutions and peers who recognized his influence on world film. Martin Scorsese, Pedro Almodóvar, and Jean-Luc Godard issued statements praising his contribution to art-house cinema, while the Cannes Film Festival held a moment of silence in honor of the director who won the Palme d'Or in 1997. In Iran, state television acknowledged the loss despite the country's complex relationship with its cultural icons abroad, and fan vigils were held in Tehran where mourners carried his coffin during the funeral procession.

Kiarostami's funeral took place the following day, July 5, 2016, in Tehran, drawing thousands of attendees including fellow filmmakers like Asghar Farhadi before he was laid to rest at Behesht-e Zahra cemetery. His legacy continued through posthumous releases such as the premiere of 24 Frames at Cannes and ongoing restoration projects managed by the Abbas Kiarostami Foundation, which established scholarships to support young Iranian filmmakers. Ahmad Kiarostami has acted as the primary custodian of his father's intellectual property and personal archives, ensuring the preservation of his work without public dispute.[تعديل]

Per iFANN's editorial analysis, Abbas Kiarostami's net worth at the time of his death in 2016 was estimated at $10 Million. This sum accumulated through a diverse career spanning filmmaking, poetry, and photography. His income streams included film production fees, distribution deals, and international sales of his works, with titles like Taste of Cherry and Certified Copy achieving notable commercial success within art-house circuits. Additional revenue was generated from published poetry collections, photography exhibitions, and fees for directing commercials and teaching workshops. As of 2026, his estate continues to generate royalties from his film catalog and posthumous releases such as 24 Frames, which premiered at Cannes in 2017. Managed by his heirs, the estate has seen steady income from licensing his films for streaming platforms and hosting retrospectives. The legacy value of his work is further supported by the production of documentaries regarding his life and contributions to cinema.[تعديل]

فاز عباس كيارستمي بالعديد من الجوائز المرموقة طوال مسيرته المهنية. كان أبرز إنجازاته حصوله على السعفة الذهبية في مهرجان كان السينمائي عن فيلم «طعم الكرز» عام 1997. كما حصل على جائزة لجنة التحكيم في مهرجان البندقية السينمائي عن فيلم «الريح ستأتي بنا» عام 1999. وفي عام 2000، تم تكريمه بجائزة أكيرا كوروساوا عن مجمل أعماله في الإخراج، والتي اشتهر بمنحها للممثل بهروز وثوقي. تم الاعتراف بأفلامه باستمرار في المهرجانات الدولية، ويُذكر كواحد من أكثر المخرجين الإيرانيين حصولاً على الجوائز. [تعديل]